زندگی حضرت مهدی(عج) به سه دوره تقسیم شده است:

اولین دوره، دوره اختفا است. این دوره از زمان ولادت شروع شد و تا شهادت امام حسن عسکری(ع) ادامه یافت. این دوره پنج سال بود و کودکی آن حضرت را شامل می‌شد.

دوران غیبت، دومین دوره زندگی امام است. این دوره از زمان شهادت امام حسن عسکری(ع) شروع شده و تا زمان ظهور ادامه دارد.

 این دوره خود به دو مرحله تقسیم می‌شود:

 مرحله اول، غیبت صغری است: این دوره زمانی محدود، از سال 260 هـ.ق تا 329 (حدود هفتاد سال) را شامل می‌شود.

این دوران، نقش مهم و تعیین کننده‌ای برای ورود شیعیان به مرحله غیبت کبری داشت. ویژگی بارز این دوره وجود چهار سفیر و نایب خاص بود:

 عثمان بن سعید عمری، محمد بن عثمان بن سعید عمری، حسین بن روح نوبختی و علی بن محمد سمری.

 اینان نقش رابطه بین مردم و امام را ایفا می‌کردند.

مرحله دوم غیبت کبری است؛ با رحلت علی بن محمد سمری، دوران غیبت کبری یا غیبت تامه شروع شد. در این دوره دیگر فردی به عنوان نایب خاص به عنوان رابط ویژه میان مردم و امام مهدی(عج) ، وجود ندارد.

امام زمان در آخرین توقیع خود به نائب چهارم چه نوشت؟

امام زمان(عج) در آخرین توقیع خود به نایب چهارم فرمود: «ای علی بن محمد سمری! خداوند اجر برادرانت را در عزای تو عظیم گرداند که تو، ظرف شش روز آینده خواهی مرد. پس خود را برای مرگ مهیا کن و به احدی وصیت مکن که پس از وفات تو، قائم مقام تو شود که دومین غیبت (غیبت تامه) واقع گردیده است».

ادامه دارد...

نوشته شده در تاریخ جمعه پنجم آبان 1391    | توسط: مشکان    |    | نظرات()